Pada od tylu dni, że straciłam rachubę kiedy zaczęło. Normalnie można się pociąć. Ani z dzieckiem wyjść do parku ani połazić po trawie z tyłu domu, bo zimno, mokro i do bani. Normalnie wlewałabym w siebie hektolitry kawy, żeby się jakoś obudzić z tej przedłużonej do granic wytrzymałości zimowej hibernacji, no ale nie za bardzo mi można. Mogę jeden kubek dziennie, żeby się baby nr. 2 za bardzo nie wierciło w brzuchu. Ha! 

No to w końcu wyłożyłam kawę na ławę, prosto i bez owijania w bawełnę, bo przez ten deszcz nie mam weny na przemycanie tej wiadomości gdzieś między wierszami (na coś zwalać muszę - padło na deszcz). W końcu, bo jestem już (dopiero?) w końcówce 4 miesiąca. Jakby się ktoś pytał dlaczego dopiero teraz o tym piszę, to powiem tak: w lutym i marcu miałam takie mdłości, że pisanie o ciąży było ostatnią rzeczą, jaka mi przychodziła do głowy. Wyrazy współczucia chętnie przyjmę w ilości nieograniczonej w komentarzach. Hazbend dzielnie walczył z moimi mdłościami, humorami i historiami żołądkowymi. Jakby mógł z pracy zdalnie kłaść Zosię spać w południe i dawać jej jeść, to też by to robił. Gotował, robił zakupy, zajmował się dzieckiem, a mama umierała na kanapie. O ile wydawało mi się, że w ciąży z Zosią było nieciekawie, to młody/a nr. 2 naprawdę dał(a) mi w kość. 

Młody(a) pozostanie płci nieznanej do dnia narodzin, które według kalendarza wypadają 29 września. Mam oczywiście nadzieję, że dziecko się zlituje i zdecyduje się opuścić swoje pielesze wcześniej, podobnie jak jego siostra, która pospieszyła się o 6 dni (alleluja). Imion na razie żadnych nie wymyślamy, więc jak ktoś ma pomysły na imiona obu płci pasujące do Ani, Adama i Zosi, to proszę pisać. 

No i co jeszcze. Wielkanoc spędziliśmy u teściów, też deszczowo, choć cieplej niż w Chicago. Do kilogramów ciążowych dodałam parę z cupcaków, ciast i lodów jedzonych o 10 wieczorem, no ale jak nie teraz, to kiedy? Po drodze dokonałam epokowego odkrycia, że po cholerę nam te sufrażystki, palenie staników, pigułki antykoncepcyjne i feminizm, skoro w żadnej męskiej łazience na żadnym z postojów w service plazas albo rest areas nie ma przewijaka, żeby ojciec mógł zmienić dziecku pieluchę. I nie piszę tego, żeby ukradkiem ponarzekać na niezmieniającego pieluchy męża, który je zmienia bez problemu, ale dlatego, że jak widać od pieluch to nadal jesteśmy my, kobiety. 

No a poza tym to za nieco ponad dwa tygodnie frunę z Zośką do Polski na półtora miesiąca. A z Polski na weekend do Norwegii odwiedzić Tranikową i jej przychówek. I na deser tym razem doleci do nas mąż i tata pod koniec naszego pobytu w kraju-raju, po czym w trójkę wrócimy tutaj (ceny biletów zdążyłam chyba już odchorować). A potem całe piękne, gorące lato w Chicago. Brzuch i ja. 

PS. Aha, na Facebooku nie ogłaszam na razie, więc proszę nie piszcie nic na moim profilu, że wiecie. Dzięki.