Tematem numer jeden rozmów w kuchni podczas lunchu jest od paru dni przejęcie browaru Anheuser-Busch przez belgijską grupę InBev, która ma w swojej stajni takie specjały, jak Stella Artois, czy Beck’s (mniam). Anheuser-Busch zaś jest producentem „legendy” amerykańskiego browarnictwa, czyli Budweisera. Belgowie właśnie dokonali szeroko komentowanego w mediach przejęcia, zaś babki w kuchni „ochują i „achują” nad tym, jak to w ogóle jest możliwe. Normalnie koniec świata. Sam browar zaś, mimo iż według zapowiedzi, ma dostać od InBev 52 miliardy dolarów (?!) też chyba nie może tego przeżyć i puszcza w telewizji reklamówki pokazujące, jak po zakończeniu prohibicji jako pierwsi zawitali do Białego Domu z beczkowozem piwa.

Well, to se nevrti. Taki jest kapitalizm. Nie pierwszy to przykład, gdy narodowa bądź lokalna marka idzie w obce ręce. Chicago trzęsło się dwa lata temu, gdy Marshall Field’s, najsłynniejszy department store w mieście, dostał się w ręce Macy’s. Lojalni klienci podobno ostentacyjnie przecinali karty kredytowe wydane przez Marshall Field’s i deklarowali, że od „wrogiego” Macy’s karty nie wezmą. Gdy po roku działalności, Macy’s miało słaby dochód, pojawiały się zadowolone komentarze byłych klientów Fieldsa, że nie trzeba było pozbywać się flagowej chicagowskiej marki.

Co mają jednak powiedzieć Anglicy, których sztandarowe marki samochodowe: Land Rovera, Rolls’ Royce’a i Jaguara wykupiły amerykański Ford i niemieckie BMW? O końcu świata w Ameryce będzie można chyba więc mówić, gdy Toyota kupi General Motors, a nie dlatego, że dzięki belgijskiemu koncernowi poprawi się może smak ich naczelnego piwnego sikacza.